کشاورزان بردخون قربانی وعده‌های توخالی؛ مسئولان آمدند، عکس گرفتند و رفتند، بدهی‌ها ماند و زندگی‌های ویران‌شده!
کشاورزان بردخون قربانی وعده‌های توخالی؛ مسئولان آمدند، عکس گرفتند و رفتند، بدهی‌ها ماند و زندگی‌های ویران‌شده!*
کشاورزان بردخون قربانی وعده‌های توخالی؛ مسئولان آمدند، عکس گرفتند و رفتند، بدهی‌ها ماند و زندگی‌های ویران‌شده!*
🔹ماجرای خسارت تگرگ به مزارع گوجه‌فرنگی بردخون، تنها روایت نابودی محصولات کشاورزی نیست؛ روایت تلخ اعتماد کشاورزانی است که در روزهای سخت، به وعده‌های مسئولان شهرستانی، استانی و کشوری دل بستند، اما به گفته خودشان، پس از گذشت ماه‌ها هنوز از نتیجه عملی آن وعده‌ها خبری نیست.
🔹نزدیک به ۵۰۰ هکتار از مزارع منطقه آسیب دید. مسئولان از دستگاه‌های مختلف به محل آمدند، از خسارت‌ها بازدید کردند، تصاویر و گزارش تهیه شد و وعده دادند پس از برآورد و ارزیابی، دولت به کشاورزان کمک خواهد کرد؛ اما اکنون سؤال اینجاست که سرنوشت آن ارزیابی‌ها چه شد و وعده‌های داده‌شده دقیقاً کجا به نتیجه رسید؟
🔹آیا وظیفه مسئولان در زمان بحران، صرفاً حضور در کنار مزارع، گرفتن عکس و فیلم و بیان چند جمله امیدوارکننده است؟ اگر قرار بود پس از این همه بازدید، کشاورز همچنان گرفتار بدهی و بحران معیشتی بماند، پس این حضورها چه دستاوردی برای مردم داشت؟
🔹تلخ‌تر آنکه به گفته کشاورزان، برخی از خسارت‌دیدگان با چک‌های برگشتی خانه‌نشین شده‌اند و عده‌ای برای پرداخت بدهی به بانک‌ها و بازاریان، حتی وسایل زندگی خود را فروخته‌اند. این یعنی کشاورزی که باید تولیدکننده و تأمین‌کننده امنیت غذایی باشد، حالا برای حفظ حداقل زندگی خود گرفتار بدهی و درماندگی شده است.
🔹آقایان مسئول! کشاورزان بردخون گزارش بازدید و عکس یادگاری نمی‌خواهند؛ پاسخ می‌خواهند! چه کسی مسئول پیگیری این پرونده است؟ چرا وعده‌های اعلام‌شده به نتیجه نرسیده است؟ چه نهادی باید درباره بلاتکلیفی کشاورزان پاسخگو باشد و چه زمانی قرار است اقدامی عملی انجام شود؟
🔹اگر هزینه رفت‌وآمدها، جلسات و بازدیدهای پرشمار صرف رسیدگی واقعی به خسارت‌دیدگان می‌شد، شاید امروز بخشی از درد و رنج این خانواده‌ها کاهش یافته بود. نمی‌توان در روز بحران کنار کشاورز ایستاد و وعده حمایت داد، اما هنگام پرداخت هزینه‌های آن بحران، او را به حال خود رها کرد.
🔹انتظار داریم مسئولان شهرستان دیر، استانداری بوشهر و دستگاه‌های مسئول در سطح ملی، به‌جای سکوت یا تکرار وعده‌های کلی، گزارشی شفاف از میزان خسارت تأییدشده، تصمیم‌های اتخاذشده، اعتبارات اختصاص‌یافته و علت پرداخت نشدن کمک‌های وعده‌داده‌شده ارائه کنند.
🔹کشاورزان بردخون صدقه نمی‌خواهند؛ آنان خواهان رسیدگی به خسارتی هستند که زندگی و سرمایه‌شان را تحت تأثیر قرار داده است. وعده‌ای که در روز بحران داده می‌شود، مسئولیت می‌آورد؛ مسئولیتی که نمی‌توان با پایان یافتن بازدید و خاموش شدن دوربین‌ها، آن را فراموش کرد.
❗️ *آقایان مسئول، دوربین‌ها رفتند؛ اما بدهی کشاورزان هنوز سر جایش است!*/ سورا